Gözcü Haber

GÖZCÜ HABER - İki yıl önce, bir gecede hayatlarımızı altüst eden o büyük sarsıntıyı hatırladıkça, kalbim hâlâ aynı acıyla titriyor. Adana’dan Gaziantep’e, Hatay’dan Maraş’a kadar uzanan o uzun coğrafyada, sessiz çığlıklar yükselmişti. Enkaz altından gelen iniltiler, yerini bir süre sonra derin bir sessizliğe bıraktı. Giden canlar sadece bir rakam değildi; geride kefensiz kalmış, alelacele toprağa verilmiş onca bedeni, yarım kalan duaları ve gözyaşlarıyla donmuş bir geceyi hatırlatıyordu.
Kefensiz Kalan Hayatlar
En zoru, sevdiklerinin bedenlerini bulamayanlar için başladı. O geceyi yaşayan bir annenin feryadı hâlâ kulaklarımda: “Çocuğumu bir kez olsun son kez görebilir miyim?” diye yalvarırken, sımsıkı tuttuğu elleriyle sadece enkaz yığınlarını kavradı. Belki evladına en azından bir kefen giydirebilmenin umuduydu o çığlık. Ama toz, moloz ve zamansızlık, o son vedayı da elinden aldı. Bir baba, günlerce enkaz başında bekledi; molozların arasından bir ses duyarım diye tek bir saniye bile gözünü kırpmadı. Ellerini kanatana dek taşları kazdı, dualarını dağlayan acıları kimselere anlatamadı.
İhmallerin Gölgesindeki Felaket
Bugün dönüp baktığımızda, depremin doğurduğu felaketi sadece yerin altındaki fay hatlarına bağlamak ne kadar kolay olurdu. Oysa gerçekte ihmaller, rant uğruna atlanan denetimler ve denetimsiz beton yapılar yüzünden canlar toprağa karıştı. İki yıl geçmiş olmasına rağmen, hâlâ değişmeyen sistemin içinde, aynı hataları yeniden yapmaya devam ettiğimizi görmek, kalbimizi bir kez daha sızlatıyor. Sanki enkaz kaldırılsa da vicdanlardaki enkaz yerinde duruyor.
“Unutmak” En Büyük Tehlike
Kaybettiğimiz canlar için gözyaşlarımız henüz kurumamışken, hafızamızın nankörlüğüne yakalanmak üzereyiz. Bir sonraki depremi “geliyorum” diye haykırmadan önce harekete geçmezsek, yine kefensiz vedalarla sarsılacağız. Unutmak, acıya çare değil, aksine yeniden can yakacak bir davetiye. Oysa en büyük borcumuz, bu felaketi unutmadan yaşamak ve yeniden yaşanmaması için elimizden geleni yapmak olmalı.
Yarına Umut, Şimdi Tedbir
Deprem, sadece binaları değil, hayatlarımızı ve hayallerimizi de yerle bir etti. Artık gün, kâğıt üzerindeki yönetmeliklerden çıkıp gerçekten uygulamaya geçme günü. Sağlam yapıların, bilinçli şehirleşmenin ve sürekli eğitimin değerini bilmek zorundayız. Her bir belediye, her bir müteahhit, hatta her bir daire sahibi, yarına sağlam temeller bırakmak için sorumluluk almalı. Yoksa bir sonraki sarsıntı, yine elimizde kalan en değerli şeyleri, sevdiklerimizi bizden koparacak.
Hepimize Düşen Sorumluluk
Unutmamalıyız ki enkaz altında kalan sadece insanlar değil, aynı zamanda güven duygumuz ve inancımızdı. O güveni yeniden inşa etmek için, kaybettiğimiz canların anısını yaşatmak ve onlara bir daha kefensiz bir veda yaptırmamak boynumuzun borcu. İhmallere teslim olmadan, rant yerine insana değer veren bir yaklaşımı benimseyerek, el ele omuz omuza yeni bir sayfa açabiliriz. Yoksa geriye, yarım kalan dualar ve kefensiz vedalarla dolu bir ülke kalacak.
Yarınlara umutla bakmak istiyorsak, bugünden tedbir almalıyız. Enkazlardan sağ çıkanların gözlerindeki o haykırışı duymak zorundayız. Gidenlerin yürek yakan öyküsü unutulmasın ki, gelecek nesiller aynı acıyı tatmasın. Çünkü toprağın altına kefensiz bırakılan her can, vicdanlarımıza yazılmış bir uyarı gibi duruyor: Tedbirsizliğin bedeli, insanın insanlığa yaptığı en büyük ihanet olabilir.

Tolga Çobanoğlu