Gözcü Haber

Bazı insanlar yürümeyi sever…
Bazıları ise uçmayı seçer.
Ama herkes gökyüzünün yükünü taşıyamaz.
Kartallar yüksek uçar. Çünkü onlar yükseğe çıkmanın sadece kanatla değil, dayanıklılıkla mümkün olduğunu bilir. İnce hava herkese iyi gelmez. Yükseklik; nefesi güçlü olana, sabrı olana, yalnız kalmayı göze alana yakışır. İşte bu yüzden birçok insan yolun yarısında vazgeçer. Çünkü yükselmek romantik görünse de gerçekte ciddi bir içsel güç ister.
Hayatta da böyledir. İnsan kendi farkındalığını büyütmeye başladığında, eski düşünceleri dar gelmeye başlar. Herkesin konuştuğu şeyler anlamını kaybeder. Kalabalıkların alkışladığı şeyler ruhunu doyurmaz olur. Çünkü insan yükseldikçe değişir. Değiştikçe yalnızlaşır. Yalnızlaştıkça da gerçek gücüyle tanışır.
Çoğu insan başarıyı sonuç sanır. Oysa gerçek başarı, insanın kendi karanlığını taşıyabilmesidir. Kırıldığı halde incitmemesi… Yorulduğu halde vazgeçmemesi… Anlaşılmadığı halde kendinden uzaklaşmamasıdır.
Kartalların yüksek uçmasının sebebi yalnızca güçlü olmaları değildir; aşağıdaki gürültüye teslim olmamalarıdır. Çünkü yerde kalanların en büyük alışkanlığı, uçanı sorgulamaktır. Yüksekten bakanı kibirli, farklı düşüneni tuhaf, kendi yolunu seçeni yalnız ilan ederler. Oysa bazı yalnızlıklar ceza değil, dönüşümdür.
İnsan bazen büyürken çevresini kaybeder. Herkes onun çıktığı yüksekliğe nefes yetiremez. Çünkü herkes değişime hazır değildir. Bazıları konfor alanını, bazıları kurban psikolojisini, bazıları ise geçmiş yaralarını bırakmak istemez. Ve sen yükselmeye devam ettikçe, arkanda kalanlar bunu “mesafe” sanır. Halbuki bu sadece frekans farkıdır.
Kişisel gelişim; sürekli mutlu olmak değil, kendini dürüstçe görebilmektir. Kendi gölgenle yüzleşmek, eksiklerini inkâr etmeden sevebilmek, hayatın sana öğrettiklerini olgunlukla taşıyabilmektir. Çünkü gerçek gelişim insanı daha gösterişli değil, daha derin yapar.
Unutma…
Her insan seninle aynı yüksekliğe çıkamayabilir. Bu onları kötü yapmaz; sadece yolculuklarının farklı olduğunu gösterir. Ama sen sırf başkaları yoruluyor diye uçmaktan vazgeçersen, kendi ruhuna ihanet etmiş olursun.
Hayatta herkes aynı manzarayı göremez. Çünkü herkes aynı yükseklikten bakmaz. Kimi güvenli limanları tercih eder, kimi ise ufkun ötesini merak eder. Bu bir üstünlük ya da eksiklik meselesi değil; sadece farklı bir yolculuktur.
Ancak insanın en büyük yanılgılarından biri, kendi potansiyelini başkalarının sınırlarına göre şekillendirmesidir. Çoğu zaman kabul görmek, yalnız kalmamak ya da eleştirilmemek için kanatlarını küçültür. Oysa ruh, kendisine ait olmayan bir hayata sığmaya çalıştığında sessizce yorulmaya başlar.
Gerçek olgunluk, herkesin seninle aynı yükseklikte yürüyemeyeceğini kabul edebilmektir. Fakat bu kabul, kendi yolundan vazgeçmek anlamına gelmez. Çünkü başkalarının korkuları senin kaderin değildir.
Unutma; seni sen yapan şey, ne kadar yükseldiğin değil, yükselme cesaretini koruyabilmendir. Kanatlarını başkalarının sınırlarına göre değil, kendi ruhunun çağrısına göre aç. Çünkü insan en çok, uçabilecekken yerde kalmayı seçtiğinde kendine ihanet eder.
Kartallar yüksek uçar…
Ve nefesi yetmeyenler yarıda kalır.
Ama bazen yarıda kalanlar değil, vazgeçenler kaybeder.

                 Özlem Akar
Uzm. Sosyolog&Aile ve Manevi Danışman