Gözcü Haber

Toprağından koparılan her ağaç, gövdesinde yalnızlığı taşır. Kökleriyle vedalaşmadan bir sabah vakti yola çıkar. Tıpkı 14 Kasım 1944’te yüzyıllardır yaşadıkları topraklardan sürülen Ahıska Türkleri gibi…

Bir gecede yurt bildikleri evlerden, bayrak bildikleri gökyüzünden, mezarlarına bile veda edemeden tren vagonlarına dolduruldular. Ne bir hazırlık, ne bir helalleşme... Sadece suskun bir hüzün, annelerin gözyaşı, babaların titreyen elleri ve çocukların anlayamadığı bir korku…

Sürgün sadece bir coğrafya değişimi değildir. Bir dilin, bir kültürün, bir kimliğin öksüz bırakılmasıdır. Ahıska Türkleri, Orta Asya steplerinde, Sibirya’nın soğuk şehirlerinde, yabancı gözlerin arasında yıllarca vatansız yaşadılar. Doğdukları değil, sürüldükleri topraklarda büyüdüler. Yıllar geçti, ama ne Ahıska unutuldu, ne de memleket özlemi yüreklerinden silindi.

Hayat onları nereye savurduysa, çalıştılar, okudular, çocuklarını büyüttüler. Ama ne zaman rüzgar yumuşakça esse, akıllarına Ahıska’nın yamaçları geldi. Bir türkü, bir koku, bir dua... Hep geride kalan bir yurdun hatırasını taşıdılar.
Bugün, dünyanın dört bir yanına dağılmış olan Ahıska Türkleri, sadece bir halk değil; sabrın, vefanın ve memleket sevdasının adıdır. Onların sürgünü bir halkın değil, insanlığın hafızasında kara bir lekedir.

Biz, bu sürgünü unutmamalı, unutturmamalıyız.

Çünkü bir milletin hafızası, sadece zaferlerle değil, acılarla da şekillenir.

*Ne zaman vatandan bahsetsek, Ahıska bir sızı gibi düşer yüreğimize.*